Clive Barker's Hellraiser: Revival review - Rukt m'n ziel uiteen

Tot op de dag van vandaag is de aanloop naar Clive Barker's Hellraiser: Revival niets minder dan masochisme geweest. Sinds Saber de komst ervan heeft aangekondigd, heeft het me gepijnigd met teasers, dev diaries en gamescom demosessies. Elke openbaring, een foltering van mijn Hellraiser fandom. Maar nu, na oog in oog te hebben gestaan met Leviathan - The Reaveler - moet ik mijn ware gevoelens blootleggen. Mijn lijdensweg is ten einde, maar mijn ziel uiteengerukt. Het is tijd om de doos genaamd Clibe Barker's Hellraiser: Revival review te openen, zodat ik je de bezienswaardigheden kan laten zien die zowel pain als pleasure in me naar boven hebben gehaald.

The Lament is over…

Het zal voor velen niet als een verrassing komen dat mijn verlangen naar Clive Barker’s Hellraiser: Revival in de loop der tijd goddelijke proporties heeft aangenomen. Als product van de vroege jaren 80 heeft mijn liefde voor het horrorgenre me logischerwijs in contact gebracht met The Order of the Gash en diens Cenobites. Waar anderen om mij heen graviteerden richting slasher-iconen als Freddy Krueger, Jason Voorhees en Michael Myers, was het in mijn geval juist de eloquente Pinhead en zijn entourage - vol beloftes van ongekend pijn en plezier buiten het menselijke bevattingsvermogen - die mij naar de Hellraiser-franchise trokken. Ik durf dan ook wel te zeggen dat ik het niet geheel onwaarschijnlijk acht dat de Scarlet Church aan mij een goede acoliet zou hebben gehad.

Maar deze volgers van de Scarlet Church zijn lastig te bedienen en hun spiritueel leider - Clive Barker - al helemaal. Waar de vroege adaptaties van The Hellbound Heart - ons heilige boek - nog uitblonken in puriteit, raakte in de loop der jaren Hellraiser bezoedeld tot het punt waar zelfs bedenker Barker en de lead Cenobite - Doug ‘Pinhead’ Bradley - een verzoek tot excommunicatie indienden. Dat een game-ontwikkelaar als Saber Interactive het uiteindelijk voor elkaar weet te krijgen om juist deze twee kopstukken weer aan hun project te binden, geeft aan dat we niet met de zoveelste poging tot het uitmelken van een slapende franchise te maken hebben. Clive Barker’s Hellraiser: Revival is een herrijzenis in de breedste zin van het woord. Een herrijzenis die een vorm van plezier brengt waar Hellraiser-fans al jaren naar hunkeren: authenticiteit.

It’s Always Sunny In The Labyrinth

Met Hellraiser: Revival grijpt Saber Interactive namelijk terug naar Clive Barker's oude testament - The Hellbound Heart - en de eerste twee films die daaruit voortvloeiden, zonder er exacte replica’s van te maken. Het relaas van de Cotton familie en diens obsessie met de LeMarchand puzzeldoos wordt niet letterlijk uit de krochten van The Labyrinth getrokken, maar de referenties zijn onmiskenbaar. In dit geval eist de Genesis Configuration - niet te verwarren met de Lament Configuration - offers van een biker genaamd Aiden Lynch, die zich door zijn figuurlijke rugzak perfect laat lenen voor de plannen die de Cenobites voor hem in petto hebben. Koppel daar een partner aan met een obsessieve curiositeit en een natuurlijk talent voor het oplossen van helse puzzeldozen - de BDSM-liefhebbende atelierhouder Sunny, in dit geval - en je hebt in grondbeginsel al een setting waar je als schrijversteam je vleeshaken in kunt zetten.

Op dit vlak weet Clive Barker’s Hellraiser: Revival dan ook te excelleren. Hoewel de narrative director (Anthony De Fault) pas sinds zijn aanstelling in aanraking is gekomen met de werken van Barker, toont zijn kijk op het bronmateriaal aan dat het op elk vlak leidend moet zijn om de authentieke Hellraiser vibe te garanderen, ook al staat het buiten kijf dat er hier en daar outside-the-puzzelbox moet worden gedacht en aanvulling moet worden gegeven aan het bestaande concept om er een urenlange stealth-actiegame van te maken. Die aanvulling komt in de vorm van een antagonistische groepering - The Scarlet Church - wiens leider Colin Marlow om sinistere beweegredenen de jacht heeft geopend op de Genesis Configuration. Een lastig pakket, gezien Aiden de Genesis Configuration zelf hard nodig heeft om zijn Sunny terug te halen uit The Labyrinth, die daar na een potje batsen en post-sex puzzelen vrijwillig heen is verkast.

Survival-horror to some, a source of frustration to others

Het is de toevoeging van deze Scarlet Church - en in het specifiek de manieren waarop we met ze moeten dealen - die de ’pleasure’ van een authentieke Hellraiser ambiance van ’pain’ voorziet, vooral wanneer het tot een handgemeen komt. Hoewel actie in veel gevallen optioneel is, ontkom je er niet aan dat Aiden van tijd tot tijd een slag-, vuurwapen of Genesis Configuration ter hand moet nemen om zich door een kamer vol sekteleden of Unworthy - helse creaturen door Leviathan onwaardig geacht om Cenobite te worden - te worstelen. Het woord worstelen kies ik hier bewust. Van alle vormen van pijn die Hellraiser: Revival uit diens digitale hurt locker sleept, is combat namelijk de meest ondraaglijke. Niet per se omdat wapens niet altijd even effectief blijken te zijn, maar meer omdat het gekoppeld is aan een verschrikkelijk frustrerend, grid style inventory management systeem.

Deze vorm van inventarisbeheer is uiteraard niet nieuw en heeft in andere survival horror titels zoals Resident Evil - om maar een game te noemen - bewezen dat het ontworpen is om een bepaalde vorm van keuzestress op te wekken, maar in Hellraiser: Revival lijkt Saber hierin soms de balans te missen, vooral wanneer Aidens arsenaal begint te groeien. Vuurwapens snoepen al snel de helft van je grid af, waarna het constant puzzelen is met de overgebleven blokjes of je deze opvult met healing items, ammunitie of waardevolle items die je bij Zora - Hellraiser: Revival’s equivalent van Resident Evil’s merchant - kunt verkopen. Dit gepuzzel wordt veelal bemoeilijkt door het gebrek aan item stacking en de noodzaak om handmatig de boel te herschikken zodra het grid vol begint te raken. Dat is allemaal niet zo’n ramp wanneer de situatie het toelaat. Maar als je net een ruimte in ben gesluisd waarin je aan alle kanten wordt belaagd - wat regelmatig gebeurt - is er niets zo vervelend als het niet kunnen oppakken van ammo of een healing item omdat een ‘no space in inventory’ notificatie je hierin belemmert, totdat je die handmatig opheft door met wat items te schuiven. Ik snap dat we het gevoel van de jaren tachtig willen terugbrengen, maar het manueel defragmenteren van opslagruimte had wat mij betreft niet gehoeven.

Daarnaast voelt de balans in wapens ook niet altijd even prettig, al valt ook dat weer deels te wijten aan de survival-horror opzet. Slagwapens worden bewust fragiel gemaakt om upgrading en het gebruik van repair kits te motiveren, maar een kapmes dat behoorlijk wat ruimte in je inventory in beslag neemt, mag wat mij betreft wel wat langer meegaan dan een klap of zes. Vooral wanneer die inventory space al schaars is. De standaard vuurwapens voelen hier en daar ook wat underwhelming, zeker wanneer we te maken beginnen te krijgen met bullet sponges, wat vrij vlot gebeurt. Die vergen dan toch weer een beefy revolver, een fully upgraded shotgun of een volautomatisch geweer om te droppen. Maar ook daar geldt weer dat het beheren van de munitie na verloop van tijd gewoonweg irritant wordt, helemaal wanneer je dat ook nog eens gedurende een bossfight in een besloten ruimte moet doen.

The Box. You opened it. Redemption came

Saber Interactive maakt deze frustrerende combat nog enigszins goed door Aiden te laten beschikken over een extra wapen, vrij van opslagruimte en ammo. The Genesis Configuration is gedurende schermutselingen een welkome aanvulling gebleken, waarbij Aiden verzamelde Suffering kan omzetten in diverse langeafstandsvaardigheden zoals Pyrokinesis en Telekinesis. In plaats van volle clips leegblaffen op armor dragende sekteleden of kogel absorberende Unworthy, stelt de Genesis Configuration Aiden in staat om voorwerpen of open vuur richting een doelwit te katapulteren, mits genoeg Suffering is verzameld om deze actie te triggeren. Een schitterende gameplay-mechanic op papier, maar ook hier komt dus combat kijken om die Suffering op te sparen. Kleine hoeveelheden Suffering worden vanzelf gegenereerd tijdens combat, maar het wordt vooral gestimuleerd om vijanden in een staggered state te brengen om ze te 'banishen' voor extra Suffering. Oftewel, je moet dus door de pain van combat heen om de pleasure van de Genesis Configuration te ervaren.

Hoewel die pain dus onvermijdelijk is, levert het wel verzachtende ‘sights’ op naarmate de game vordert. Vooral wanneer de Cenobites je de gave van de Hellchains toevertrouwen, bewijst de Genesis Configuration zich als een hels wonder. Ook de puzzel-elementen die aan de Genesis Configuration worden gekoppeld, introduceren de broodnodige variatie in Hellraiser: Survival’s gameplay-loop, al moet ik eerlijkheidshalve bekennen dat ik meer had verwacht van de puzzels waarin de Genesis Configuration in een specifieke vorm moet worden gebracht om bijvoorbeeld deuren te openen. De deuren die het daarentegen opent - en de vergezichten die erachter schuilen - maken veel van de ongemakken een heel stuk draaglijker.

Beauty lies in the Eye of the Revealer

Zodra het aardse rijk wordt ingewisseld voor The Labyrinth - waarin de Cenobites je onderwerpen aan hun set regels - laat Clive Barker’s Hellraiser: Revival diens ware potentie naar de oppervlakte rijzen, ondanks dat sommige omgevingspuzzels en de achtervolgingsscènes met tanden klapperende Chatterer na verloop van tijd wat sleets kunnen raken. Maar iedere vorm van in-game of in-cutscene onderhandeling met de Hell Priest Pinhead, de redelijk verontrustende intermezzo’s met Butterbal en de levenslessen die Fallen, vrouwelijke cenobite, Aiden voorschotelt - vaak gepaard met uiterst indrukwekkende en soms ronduit verontrustende art direction - maken van Clive Barker’s Hellraiser: Revival op dat vlak een Hellraiser ervaring waar je als fan van het origineel alleen maar kippenvel van kan krijgen.

Het is dan ook jammer dat deze gelegenheden behoorlijk in de minderheid zijn, iets waar Saber Interactive bewust voor heeft gekozen. Elke ontmoeting met een Cenobite moet een memorabele zijn en de potentie ervan wordt alleen maar minder wanneer je er geen maat mee weet te houden. Wie de originele films kent, weet dat de screentime van Pinhead om diezelfde reden gering was. Maar als je het mij vraagt piekt Hellraiser: Revival juist in die scenario’s waarin Clive Barker’s verknipte ideeën volop kunnen worden omgezet in mindfuckerij en groteske leveldesign en het is wat mij betreft dan ook jammer dat we zo vaak door het zuur heen moeten om bij dat zoet te komen.